Camillo Brero. «Òda a l’Italia»

Home » Camillo Brero. «Òda a l’Italia»

Òda a l’Italia
Camillo Brero

 

Scota, Italia, la vos d’un tò fieul
che at parla nen an lenga italian-a,
ma ant la lenga che a l’ha daje
la tèra dura:
an costa lenga, pòchi a l’han parlate,
ant l’àutra, tròp.
Tròp a l’han parlate dij Roman
e ‘d coj che a meuiro për la patria:
Le toe glòrie e ij tò acòrd,
son arcòrd e glòrie ‘d mòrt:
it ses vivùa ant la tristëssa.
Mi i veuj parlete motoben divers.
Përchè vërsé ‘l sangh inùtil?
Drinta le ven-e ël sangh a l’é vita,
vita për coj d’ancheuj e coj ëd doman;
vërsà, a l’é mòrt.
Tròp it pensave a tò onor
e tròp pòch a tò vive:
tràgica it portave a la mòrt ij fieuj,
it compiasìe d’onor mortal
e toe feste a j’ero ij funeraj, 
òh trista Italia!
Mi i l’hai vist le barche parte pien-e
dij fieuj che it portave për ch’a muirèisso:
sorident lor a marciavo vers l’asar;
e ti it cantave an riva al mar
coma na fòla,
Dova a son cole barche? Dova a son coj fieuj?
Ciàmëjlo al Ponent e a l’onda amassida:
Tut it l’has përdù, it l’has pì niente.
Italia, Italia, artorna an ti,
chita col pior ëd mare!
Sàlvëte oh! sàlvëte da tanti mai; 
seurt dal pior e torna feconda, alegra e viva;
pensa a la vita che it l’has dantorn:
drissa la front,
sorid ai set color che a-i son ant le nìvole.
Dove it ses, Italia? It vëddo nen.
It sente nen mia vos che a tron-a?
It capisse nen costa lenga che at parla tra ij perìcoj?
It l’has dësprendù ëd capì ij tò fieuj?
Adiù, Italia!

Ij Brandé, Armanach ëd Poesìa piemontèisa, 1972

 Camillo Brero 


 Mila agn ëd Literatura Piemontèisa

 Cheur Piemontèis

Òda a l’Italia
Camillo Brero

 

Scota, Italia, la vos d’un tò fieul
che at parla nen an lenga italian-a,
ma ant la lenga che a l’ha daje
la tèra dura:
an costa lenga, pòchi a l’han parlate,
ant l’àutra, tròp.
Tròp a l’han parlate dij Roman
e ‘d coj che a meuiro për la patria:
Le toe glòrie e ij tò acòrd,
son arcòrd e glòrie ‘d mòrt:
it ses vivùa ant la tristëssa.
Mi i veuj parlete motoben divers.
Përchè vërsé ‘l sangh inùtil?
Drinta le ven-e ël sangh a l’é vita,
vita për coj d’ancheuj e coj ëd doman;
vërsà, a l’é mòrt.
Tròp it pensave a tò onor
e tròp pòch a tò vive:
tràgica it portave a la mòrt ij fieuj,
it compiasìe d’onor mortal
e toe feste a j’ero ij funeraj, 
òh trista Italia!
Mi i l’hai vist le barche parte pien-e
dij fieuj che it portave për ch’a muirèisso:
sorident lor a marciavo vers l’asar;
e ti it cantave an riva al mar
coma na fòla,
Dova a son cole barche? Dova a son coj fieuj?
Ciàmëjlo al Ponent e a l’onda amassida:
Tut it l’has përdù, it l’has pì niente.
Italia, Italia, artorna an ti,
chita col pior ëd mare!
Sàlvëte oh! sàlvëte da tanti mai; 
seurt dal pior e torna feconda, alegra e viva;
pensa a la vita che it l’has dantorn:
drissa la front,
sorid ai set color che a-i son ant le nìvole.
Dove it ses, Italia? It vëddo nen.
It sente nen mia vos che a tron-a?
It capisse nen costa lenga che at parla tra ij perìcoj?
It l’has dësprendù ëd capì ij tò fieuj?
Adiù, Italia!

Ij Brandé, Armanach ëd Poesìa piemontèisa, 1972

 Camillo Brero 


 Mila agn ëd Literatura Piemontèisa

 Cheur Piemontèis

CHI SIAMO

«Për fé fòra un pòpol, a s’ancamin-a co’l gaveje la memòria. As dëstruvo ij sò lìber, soa coltura, soa stòria... ».

SOCIAL
CONTAT

Piassa dl’Oratòri ‘d Don Bòsch 15030 Ël Sumian / Occimiano (AL) | e-mail: giovpiem@yahoo.it

.

Torna su