Camillo Brero. La nòstra bela lenga piemontèisa

La nòstra bela lenga piemontèisa
Camillo Brero

Quand che ij fieuj e j’anvod
parleran pi la nòstra bela lenga piemonteìsa
‘dcò le muraje a ‘rfaceran “Vergògna”
ai savant e ai potent ch’a l’han baratala
– la nòstra bela lenga piemontèisa –
con tranta ‘dné e ‘l giov dla lenga dj’àutri.

Quand che ij fieuj e j’anvod parleran pi
la nòstra bela lenga piemontèísa
– e noi e ij Grand saroma arson lontan
d’una vos dròla ‘d na cossiensa veja
ij dàir, le pere, ij ròch la parleran
la nòstra bela lenga piemontèisa,
j’eve dij nòstri fium la canteran
la nòstra bela lenga piemontèisa,

la lòsna e ‘l tron a la diran sle nìvole
la nòstra bela lenga piemontèísa,
ël vent la crijerà tra la tempesta
la nòstra bela lenga piemontèisa,
la lun-a ëd neuit la confidrà a le faje
le nòstra bela lenga piemontèisa,
ëd di a risplenderà ant la lus dël sol
la nòstra bela lenga piemontèísa.

La nòstra bela lenga píemontèsa
tradìa e dismentià,
la nòstra bela lenga piemontèisa.

Òh, mia bela lega piemontèisa
che ant ël mè sangh it vive!

da “An brass al sol”, Ël Mondvì 1996

 Camillo Brero 


 Mila agn ëd Literatura Piemontèisa

 Cheur Piemontèis

Powered by WordPress | Deadline Theme : An Awesem design by Orman