Marisòt (1912-1989)

Magistra dë scòla, a l’ha ancaminà a scrive an piemontèis a 65 agn: «La Lenga Piemontèisa a l’ha portame / andrinta a un mond che i conossìa nen prima. / E nen përchè i podèissa fé quàich rima, ma dal mè bion surtèisso neuve rame!».

Marisòt (Marisa Chiorino, Turin 1912-1989) a l’é la figura dla modestia, dla bontà, dla dosseur e dla sensibilità ‘d bon-a part dle fomne ‘d nòsta tèra.

«La freschëssa e l’armonìa dël vers ëd Marisòt a l’é confortà da la semplicità e da la naturalëssa dl’ispirassion, sostnùa da la virtù dl’umiltà e anrichìa da la disponibilità a aceté ‘l mëssagi dël mond pì cit, dle creature pì sempie e dle vos ëd la natura» (Camillo Brero).

Dòp ëd soa dëspartìa na sernia ‘d soe poesìe a l’é stàita publicà ant ël volum Fërvaje ‘d sol.



A l’é mancà vënner 10 ëd Mars passà [1989] (a l’avìa 76 ani), squasi ciamand ëscusa: pòchi di dòp che a l’avìa sporzune, për l’ùltima vòlta, soa man che già a marcava ‘l cediment.

A l’avìa comensà a scrive an piemontèis soa Poesìa, an incògnit, sota lë stranòm ëd «Marisòt» al temp ëd Radio Turin Central (1977/78), e sùbit soa ànima bela a l’avìa tocà ‘l cel ëd la vera Poesìa: na poesìa che a l’ha sporzune fin-a a l’ùltim di.
Poesia candia, inossenta, legera e trasparenta, istintiva e dossa come l’eva corìa dle sorgiss ëd montagna: cola montagna che chila a adorava e andoa chila a sentìa ‘l përfum ëd Paradis.
An chila e ant soa poesìa a l’é esprimusse soa ànima masnà: sarà drinta ‘l reu d’un’inossensa che a l’ha compagnala dal prim di ‘d soa vita e durant tuta soa longa mission ëd Magistra. 
A peul esse un darmagi che soa poesìa a l’abia pijàit forma scrita mach ant (…) j’ùltim des ani. Pròpi an costi ùltimi ani ‘d soa vita la Poesia Piemontèisa a l’é stàita viàtich a soa spiritualità.
Noi i s’auguroma ‘d podej rende testimoniansa ‘d sò mëssagi poétich con na sernia ‘d soa mej Poesìa: un mëssagi che a peul dventé smens ëd Bin, e dcò esaltassion dij valor grand stërmà drinta la virtù dla semplicità pura.

Camillo Brero

Piemontèis Ancheuj n. 76 | Avril 1989 

La polastrin-a rossa

► L’é forse cost cel?
► Pensé cit
► Cite anvìe

 

«Vorrei ricordare la maestra Marisa Chiorino, mancata qualche giorno fa. «Aveva il dono della bontà, della gioia del donare. In quarant’anni di insegnamento ha educato generazioni di uomini e donne che, in questo mondo povero di solidarietà, ricordano il suo esempio di vita ad un tempo umile e grande. Oggi mancano i punti di riferimento anche perché, alle volte, non li sappiamo o vogliamo vedere. Grazie per avere lasciato il mondo migliore di come l’hai trovato. Una collega amica». (Parëssù an s’ La Stampa dij 2.2.1989)


 Mila agn ëd Literatura Piemontèisa

Powered by WordPress | Deadline Theme : An Awesem design by Orman