Mariolina Mongardi Passigli (1941-1977)

A l’é passà con la dlicadëssa ‘d chi a l’ha tëmma ‘d guasté la stra andoa ch’a passa. Ël segn dlicà ‘d sò passagi a l’é, giusta, marcà da sò ùnich lìber ëd Poesìe ─ Poesìe piemontèise ─ antitolà «Arlongh la stra…», lìber vorsù da sò marì Franco Passigli ant ël 1978 (a n’ani da soa mòrt) e che i l’hai avù ‘l piasì ‘d presenté.

Camillo Brero
Ij Brandé – Armanach ëd Poesìa piemontèisa | 1997 

 

Na stòria për mi
Mariolina Mongardi Passigli 

 
La lun-a a guardava ‘nt ël mar,
davzin a-j lusìa na stèila.
 
Camin-a, camin-a, camin-a,
la stèila e la lun-a davzin
guardavo da l’àut la colin-a.
 
La lun-a e la stèila sorela,
speciandse ant j’euj ancantà,
così compagnavo për stra
ël viagi ‘d na cita tant bela.
 
Peui quand ch’a l’é stàita a soa ca
─ la lun-a d’argent e la stèila ─
‘cò lor son fërmasse ‘nt ël cel
così che a la fin ëd la sèira,
ant j’euj ‘d cola cita masnà,
‘s cogiavo, la lun-a e la stèila.


 Mila agn ëd Literatura Piemontèisa

Powered by WordPress | Deadline Theme : An Awesem design by Orman